kontrast
A
A
A
PL / EN

sztuka w muzeum

III Konferencja naukowa z cyklu Muzeum - formy i srodki prezentacji

 
Muzeum okręgowe im. leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy
14 - 16 września 2015 r.
logo konferencji

Prelegent

Kinga Olesiejuk

Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie
konserwator dzieł sztuki. Absolwentka i doktorantka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Praktykę konserwatorską w zakresie sztuki współczesnej zdobywała w ramach stażów w muzeum sztuki Chinati Foundation w Marfie w Stanach Zjednoczonych i w Institut Valencia d'Art Modern (IVAM) w Hiszpanii. Od 2010 roku pracuje w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie. Współpracowała z Muzeum Narodowym w Krakowie, Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych oraz Ośrodkiem Dokumentacji Tadeusza Kantora Cricoteka.
14
wrzesień 2015
pierwszy dzień konferencji
15:00 - 15:20
Konserwacja zapobiegliwa w kolekcji sztuki zdematerializowanej
Rozwój kolekcji sztuki pod hasłem dematerializacji pozornie nie pozostawia pola do działania konserwacji. Takie wrażenie jest o tyle nieuzasadnione, że efekt założeń dematerializacji sztuki nie jest jednoznaczny. W Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, która w programie rozbudowy kolekcji inwestuje w kontekstualnie osadzone, sytuacyjne działania, jednorazowe lub powtarzalne projekty i instalacje, perspektywa konserwatora liczy się już na etapie negocjacji kuratorów z artystami i wykonawcami. Właściwe konserwacji traktowanie dzieł sztuki jako fragmentów przeszłości na przejściowym etapie ich trwania pozwala postrzegać aktualne realizacje artystyczne w sposób równie perspektywiczny, rozwojowy i zależny od ich doświadczalnych prezentacji. Jeśli wydaje się przy tym odchodzić od modelu muzealnej konserwacji, to dlatego że dzieła sztuki współczesnej z założenia lub konieczności wymagają zaniechania ochrony materiału. W środowisku kolekcji sztuki zdematerializowanej konserwacja (niezmiennie) dotyczy (możliwych) materializacji dzieła. Kiedy jednak nie ma czego namacalnie chronić lub gdy prewencja okazuje się zbyteczna bądź niemożliwa do wykonania, konserwacja zapobiegawcza pozostaje krzepiącym (I w miarę możliwości realizowanym) ideałem. Działanie konserwatora, które sytuuje się przed, po lub pomiędzy materializacjami dzieła bądź dotyczy ich jedynie na zasadzie narracji, stanowi ochronę postrzegania i rozumienia materii dzieła w sensie zapobiegliwym, nie zapobiegawczym.